กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จารึกนภา
“อาเล็ก น้าชาย พวกอาไม่มีแรงแล้วเหรอ อยากกินทาร์ตไข่ไหม?”
โคลอี้กับลู่ซือเหนียนสบตากันแวบหนึ่ง ก่อนหน้านี้ที่ให้เจ้าหนูคนนี้วิ่งวุ่นไปมาก็ไม่ใช่จะไม่ได้อะไรกลับมาเลย ตอนนี้ได้คืนมาหมดแล้ว...
“ปิดประตูต่อไปเลย เหยียนเหยียนอุตส่าห์เอาช็อกโกแลตมาให้เปล่า ๆ หรือไง?”
“นายไม่อยากกลับบ้านแล้วใช่ไหม ลู่ซือเหนียน?”
ประโยคเดียวของลู่เหวินโจวก็ทำให้ลู่ซือเหนียนยอมแพ้ในชั่วพริบตา
“ประตูบานนี้ฉันปิดไว้ไม่อยู่แล้ว...”
“งั้นฉันก็ไม่ปิดแล้วเหมือนกัน...”
อั่งเปาถูกโปรยกันเป็นกำ ๆ คนในห้องถูกซื้อตัวไปหมดแล้ว จะปิดประตูไปทำไมอีกล่ะ?
“หรานหราน ฉันมารับเธอ”