กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จารึกนภา
“ไปซนที่บ้านใหญ่ใช่ไหมล่ะลู่สือเหยียน”
หนิงหรานเรียกเหยียนเหยียนเข้ามาหาตัวเอง แล้วให้เขาดูรูปในโทรศัพท์มือถือแวบหนึ่ง
“แม่ครับ เหยียนเหยียนผิดแล้ว…”
เจ้าตัวเล็กยอมรับผิดเร็วเสียจริง ยังไม่ทันที่หนิงหรานจะพูดประโยคที่สอง เขาก็เริ่มยอมรับผิดเสียแล้ว
“เหยียนเหยียนผิดตรงไหน”
“เหยียนเหยียนไม่ควรเอาไม้เท้าของปู่ทวดมาเล่น”
ฉลาดใช้ได้ พูดขึ้นมาก็ตรงประเด็นทันที…
“ไม้เท้าของปู่ทวดไม่ใช่ของเล่น เอามาเล่นไม่ได้”
หนิงหรานทำหน้าตึง อธิบายเหตุผลกับเหยียนเหยียนอย่างจริงจัง
เจ้าตัวเล็กก้มหน้า อาจเป็นเพราะแม่ไม่เคยทำหน้าเคร่งกับเขาเช่นนี้ น้ำตาเม็ดโต ๆ จึงหล่นลงมา