กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จารึกนภา
“ยังดีที่แค่เสื้อผ้าเปื้อน ถ้าหน้าเลอะโคลนไปด้วย ที่นี่ไม่มีน้ำให้ล้างหรอก”
หนิงหรานยื่นมือไปตบหลังเหยียนเหยียนเบา ๆ ตอนแรกเธอยังกังวลว่าเด็กดื้อคนนี้จะกลัว แต่ดูจากท่าทางของเขาแล้วกลับไม่มีแววหวาดกลัวเลยแม้แต่น้อย
ลู่สือเหยียนเดินตามหนิงหราน คอยปักต้นกล้าในมือลงไปในนาข้าว
เจ้าตัวเล็กไม่มีแรงมากนัก พอยืนอยู่ที่เดิมนานเข้า รองเท้าบูตก็ค่อย ๆ จมลงไปในโคลน
หนิงหรานได้ยินเสียง “ตุบ” ดังมาจากด้านหลังไม่หยุด เธอจึงถอนหายใจเบา ๆ
พอถึงเวลาพักเที่ยง หนิงหรานรู้สึกว่าเอวของตัวเองแทบจะยืดตรงไม่ไหวแล้ว