กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จารึกนภา
ลู่สือเหยียนกลิ้งตัวไปมาในผ้าห่มอีกสองรอบ ม้วนตัวเองจนเหมือนบ๊ะจ่าง
“งั้นเหยียนเหยียนก็ไม่นอนแล้ว”
เจ้าตัวเล็กพูดอย่างนั้น แต่ก็ยังไม่ยอมออกมาจากผ้าห่ม
“ตอนนี้ยังเช้าอยู่ เหยียนเหยียนนอนต่ออีกสักหน่อย เดี๋ยวอีกครึ่งชั่วโมงแม่ค่อยมาช่วยเหยียนเหยียนแต่งตัวนะ ได้ไหม?”
หนิงหรานเปิดจอเคลื่อนย้ายตามใจ หาการ์ตูนให้เหยียนเหยียนดู
“พิงหมอนไว้ อย่าเข้าใกล้เกินไป”
หนิงหรานช่วยเจ้าตัวเล็กปรับตำแหน่ง แล้วถึงได้ออกจากห้องนอนไป
เธอเปิดประตูห้องนอนไว้ เพื่อไม่ให้พลาดเสียงที่ดังมาจากในห้อง
ลู่สือเหยียนเห็นหนิงหรานออกจากห้องนอนไปแล้ว ก็คลานไปทางปลายเตียง