กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จารึกนภา
ใกล้ถึงเวลาเข้านอนของเหยียนเหยียนแล้ว เจ้าตัวเล็กนั่งอยู่บนโซฟาและหาวหนึ่งที
“คืนนี้พ่อกับแม่จะไม่กลับมาแล้ว”
ลู่สือเหยียนพิงเข้าไปในอ้อมกอดของอาเล็ก
“วันนี้เวลาค่อนข้างกระชั้น พรุ่งนี้พวกเขาน่าจะกลับมาได้แล้ว”
ลู่ซือเหนียนอุ้มเหยียนเหยียนเข้ามาในอ้อมกอด ปลอบเบา ๆ
“ไม่เป็นไรครับอาเล็ก เหยียนเหยียนไม่ร้องไห้”
ลู่สือเหยียนดูออกว่าลู่ซือเหนียนกำลังปลอบตัวเองอยู่
เขาจะไม่ร้องไห้เพียงเพราะพ่อกับแม่ไม่กลับมาหนึ่งคืน
“คุณซือเหนียน ถึงเวลาเข้านอนของเหยียนเหยียนแล้ว ถ้าไม่อย่างนั้นคุณไปพักที่ห้องนอนแขกก่อนเถอะ เดี๋ยวฉันกล่อมเหยียนเหยียนนอนเอง”