กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จารึกนภา
ถ้าให้คนอื่นได้ยินคำพูดนี้เข้า พวกเขาคงต้องพูดว่า ตระกูลลู่นี่ร่ำรวยจริง ๆ แม้แต่ของเล่นที่เด็ก ๆ เล่นอยู่บ้านก็ยังไม่เหมือนคนอื่น
ลู่สือเหยียนรู้สึกว่ากระดุมข้อมือที่ติดอยู่บนเสื้อของตัวเองดูสวยดี แต่มีอยู่เพียงคู่เดียว เขาอยากติดกระดุมข้อมือไว้กับทุกจุดที่มีปุ่มกระดุม
แบบนั้นทั่วทั้งตัวก็คงวิบวับไปหมด
ลู่สือเหยียนนั่งจัดการกับมันอยู่บนรถเป็นเวลานานกว่าจะถอดกระดุมข้อมือออกแล้ววางไว้ข้าง ๆ
“เกาลัดที่พ่อซื้อวันนี้อร่อยจริง ๆ”
“เกาลัดนี่พ่อซื้อให้แม่ของลูก แต่ครึ่งหนึ่งเข้าไปอยู่ในท้องลูกหมดแล้ว”
ลู่เหวินโจวเก็บกระดุมข้อมือที่เขาวางทิ้งไว้บนเบาะขึ้นมา แล้วใส่ลงในกระเป๋าของหนิงหราน