กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จารึกนภา
“คืนนี้ผมจะเฝ้าเหยียนเหยียนเอง คุณพักผ่อนให้ดี กลางวันค่อยเปลี่ยนเป็นคุณดูแลลูก”
ถ้าไม่พูดแบบนี้ เขากลัวว่าหนิงหรานจะไม่ยอมพักผ่อน
“คุณก็นอนพักบนเตียงสักหน่อย ถ้าเหนื่อยก็ปลุกผม”
ลู่เหวินโจวขานรับ แล้วปิดไฟในห้องนอน
แม้หนิงหรานจะนอนอยู่บนเตียง แต่คืนนี้เธอก็หลับไม่สนิท พอฟ้าสางก็สะดุ้งตื่น
ตอนที่เธอตื่น ผู้ชายคนนั้นยังคงเฝ้าอยู่ข้าง ๆ
“คุณรีบนอนเถอะ ผมจะเฝ้าต่อเอง”
หนิงหรานเห็นเหยียนเหยียนกำเสื้อของเธอไว้ จึงค่อย ๆ ดึงเสื้อออกจากมือเจ้าตัวเล็ก
เธอยื่นมือไปแตะหน้าผากเหยียนเหยียน ไข้ของเด็กหายแล้ว
“เมื่อคืนคุณนอนไม่พอ นอนเป็นเพื่อนผมต่ออีกสักหน่อยเถอะ”