กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จารึกนภา
นี่เป็นครั้งแรกที่หนิงหรานรู้สึกว่าการพูดกับใครสักคนช่างไร้เรี่ยวแรง ไม่ว่าเธอจะพูดอย่างไร อีกฝ่ายก็ไม่ยอมรับฟังอยู่ดี
“ถึงฉันจะรักลู่เหวินโจวมากแค่ไหน ก็ไม่มีทางทำเรื่องกระชากผมตบตีกับคนอื่นกลางถนนหรอก”
เธอมีขอบเขตของตัวเอง หากวันหนึ่งลู่เหวินโจวหมดความรู้สึกกับเธอแล้ว ก็บอกเธอตรง ๆ ได้เลย หนิงหรานจะไม่ยื้อเขาไว้อย่างแน่นอน
เธอไม่คิดว่าการทำแบบนี้หมายถึงรักอีกฝ่ายไม่มากพอ
คนเราต้องมีศักดิ์ศรี ไม่ใช่ว่าพอไม่มีความรักแล้ว ชีวิตนี้ก็จบสิ้นเสียหน่อย
นอกจากความรักแล้ว ยังมีเรื่องอื่นอีกมากมายให้ทำ
ไม่ใช่ว่าความสัมพันธ์มาถึงทางตันแล้ว ต้องคุกเข่าร้องไห้อ้อนวอนให้อีกฝ่ายเปลี่ยนใจถึงจะเรียกว่ารักอย่างลึกซึ้ง