กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จารึกนภา
“ลู่สือเหยียน ของขวัญที่พ่อซื้อให้วางอยู่ในห้องเด็ก ลูกลองไปหาเองนะ”
ลู่สือเหยียนขานรับแล้วซอยขาสั้น ๆ วิ่งไปอย่างรวดเร็ว
สองวันที่ผ่านมาหนิงหรานนอนหลับไม่ค่อยดี จึงคิดจะกลับไปพักในห้องนอนใหญ่สักหน่อย ลู่เหวินโจวเห็นดังนั้นก็เดินตามเธอกลับเข้าห้องไปด้วย
“คืนนี้ฉันจะนอนคนเดียว คุณเอาหมอนไปนอนห้องรับรองแขกเถอะ”
ลู่เหวินโจวเหลือบมองหมอนที่ถูกยัดใส่อ้อมแขน ก่อนมองเธออย่างทำอะไรไม่ถูก
เขาเพิ่งย้ายเข้ามานอนได้ไม่กี่วัน ก็ถูกไล่ออกไปแล้วเหรอ?
ไม่นึกเลยว่าเจ้าหนูลู่สือเหยียนจะพูดไว้แม่นจริง ๆ …