กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จารึกนภา
หนิงหรานไม่กล้าพูดกับลู่เหวินโจวดังเกินไป เพราะกลัวจะปลุกเหยียนเหยียนให้ตื่น
แต่ในสภาพของผู้ชายตอนนี้ ถ้าเธอไม่พูดอะไรเลย วินาทีถัดมาลู่เหวินโจวคงตามเธอกลับไปห้องนอนใหญ่แน่
“ฉันไปส่งคุณที่ห้อง”
หนิงหรานดึงแขนลู่เหวินโจว พาเขาไปยังห้องที่เขาพักอยู่ตอนนี้
พอมาถึงหน้าห้อง ผู้ชายคนนั้นก็ไม่ยอมเข้าไปท่าเดียว
“หนิงหราน นอนคนเดียวจะกลัวไหม...”
หนิงหรานไม่รอให้ลู่เหวินโจวพูดต่อ เธอยื่นมือเปิดประตูห้องแล้วผลักเขาเข้าไปทันที
“ไม่กลัว คุณรีบนอนเถอะ”
ในบ้านใหญ่มีคนตั้งมากมาย เธอจะมีอะไรให้กลัวกัน?