กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จารึกนภา
หลังกินข้าวเช้าเสร็จ หนิงหรานก็เตรียมพาลู่สือเหยียนออกจากบ้าน
เห็นลู่เหวินโจวยังอยู่ที่บ้าน เธออดเอ่ยถามชายหนุ่มขึ้นมาว่า “คืนนี้เราออกไปกินข้าวข้างนอกกัน ฉันจองร้านไว้บ่ายห้าโมงเย็น เดี๋ยวคุณยังต้องไปบริษัทอีกไหม?”
“ไป ช่วงเช้าไม่มีอะไรต้องทำ ไปช้าหน่อยได้”
ลู่สือเหยียนพิงอยู่ในอ้อมอกหนิงหราน เขาลืมเรื่องที่พ่อบอกเมื่อวานว่าไม่ไปบริษัทไปแล้ว
“งั้นฉันพาเหยียนเหยียนออกไปข้างนอกหน่อย พอคุณเลิกงาน ฉันกับเหยียนเหยียนจะไปรับ”
หนิงหรานเหลือบดูเวลา ทำเค้กคงต้องใช้เวลาหลายชั่วโมง ที่สำคัญคือเธอไม่เคยทำเค้กมาก่อน ต้องเรียนตั้งแต่ต้นกับเชฟขนมหวาน
“ฉันออกไปก่อนนะ”