กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จารึกนภา
“พ่อครับ เหยียนเหยียนขอคุยกับแม่สักครู่ได้ไหม?”
ลู่สือเหยียนซ่อนขนมเรียบร้อยแล้วใช้มือเล็ก ๆ ยันพื้นเพื่อลุกขึ้นจากพื้น
แต่ครั้งแรกใช้แรงไม่ถูก เกือบจะล้มคว่ำลงกับพื้นอีกครั้ง
เมื่อสบตากับพ่อ เจ้าตัวเล็กก็ยิ้มให้เขา
ลู่เหวินโจวรอให้เหยียนเหยียนเดินมาหา แล้วยื่นโทรศัพท์ให้เขา
เจ้าตัวเล็กไม่ยื่นมือไปรับ แต่เอียงหูแนบกับโทรศัพท์เลย
“แม่ครับ ผมคือเหยียนเหยียน!”
ลู่สือเหยียนรู้สึกว่าท่านี้ไม่ค่อยสบาย ก็เลยนอนคว่ำบนตักของลู่เหวินโจว
“เมื่อกี้เหยียนเหยียนซ่อนขนมอยู่เหรอ?”
“อืม! ซ่อนไว้กินช้า ๆ…”