กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จารึกนภา
หนิงเซี่ยฮวนมองแผ่นหลังของหนิงหรานที่เดินจากไป แม้อยากจะกำมือเป็นกำปั้น
เธอโทรหาหนิงจิ่นเซิ่ง อีกฝ่ายกำลังอยู่ที่บาร์ เสียงรอบข้างค่อนข้างอึกทึก
หลังจากรับสายหนิงเซี่ยฮวน หนิงจิ่นเซิ่งก็เริ่มหงุดหงิด
“มีอะไร ผมอยู่ที่บาร์นะ…”
“ก็บอกแล้วไง ว่าไม่ต้องมาหาหนิงหราน แม่ก็ยังจะให้ผมมา ตอนนี้ดีไหมล่ะ โดนตำหนิเละที่นี่ แถมยังโดนด่าหนักอีก!”
หนิงจิ่นเซิ่งยกมือเกาหัว
“แล้วคุณโทรมาหาผมทำไม ไม่ใช่ผมให้คุณไปหาพี่เขาสักหน่อย เอาละ ผมยังต้องเล่นกับเพื่อน วางสายก่อน”
ไม่ทันให้หนิงเซี่ยฮวนพูดจบ หนิงจิ่นเซิ่งก็ตัดสายไปแล้ว
“คุณหนิง ใครโทรมาหาคุณหรือ”