ตอนที่ 52 อายุแค่นี้ก็ขายฝันเป็นแล้ว

หลังจากลู่สือเหยียนดื่มกาแฟของหนิงหรานจนหมด เขายังสวมรองเท้าแตะวิ่งมาที่ห้องครัวอีก

“แม่ กาแฟแก้วนั้นขมจริง ๆ”

เจ้าตัวเล็กกอดขาหนิงหราน ถือเป็นการยอมรับกับแม่ด้วยตัวเอง

“ไม่ได้ตกลงกันแล้วเหรอว่าจะไม่แอบดื่ม แล้วทำไมถึงทำตัวงอแงล่ะ?”

เธอบีบแก้มเล็ก ๆ ของลู่สือเหยียนเบา ๆ ก่อนฉีกขนมปังชิ้นเล็ก ๆ ป้อนเข้าปากเจ้าตัวเล็ก

แบบนี้จะช่วยลดรสขมในปากลงได้

“เหยียนเหยียนคิดว่ามันอร่อย”

หนิงหรานเข้าใจได้เหมือนกัน เพราะเด็ก ๆ มีความอยากรู้อยากเห็นสูง ต่อให้เธอพูดมากแค่ไหน ก็สู้ให้เด็กลองด้วยตัวเองสักครั้งไม่ได้

หลังจากกินอาหารเช้าเสร็จ ลู่เหวินโจวก็พาลู่สือเหยียนกลับห้องไปล้างหน้าแปรงฟันและเปลี่ยนเสื้อผ้า