กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จารึกนภา
เด็กผู้ชายกลุ่มนี้เห็นได้ชัดว่าไม่คิดว่าข้างกู้เฉินจะมีผู้ใหญ่อยู่ด้วย หนิงหรานยังพูดไม่ทันจบ พวกเขาก็หันหลังวิ่งหนีไปไกลแล้ว
ลู่สือเหยียนกลืนแท่งชีสในปากลงไป ดวงตาคู่เล็กเหลือบมองแม่ไม่หยุด
เขารู้สึกว่าเมื่อครู่นี้แม่ดูมีอานุภาพมาก ทั้งน่าเกรงขามสุด ๆ แค่พูดไม่กี่คำก็ทำให้พี่ชายกลุ่มนั้นตกใจวิ่งหนีไปได้แล้ว
“ไม่เป็นไร ไม่ต้องฟังที่พวกเขาพูดมั่ว”
หนิงหรานพูดปลอบกู้เฉินพอเป็นพิธี
พูดตามตรง เธอเป็นห่วงลูกชายของตัวเองมากกว่า ขอแค่เหยียนเหยียนไม่ตกใจกับเหตุการณ์เมื่อครู่นี้ก็พอ
แต่เพราะเด็กผู้ชายกลุ่มนั้น หนิงหรานจึงนึกถึงเหตุการณ์อื่น ๆ ในนิยายขึ้นมาได้