ตอนที่ 15 เด็ก ๆ ต้านทานความเย้ายวนของของเล่นไม่ไหว

หนิงหรานพาลู่สือเหยียนไปหาร้านอาหารกวางตุ้งแห่งหนึ่ง เวลานี้ในห้างมีเพียงร้านนี้ร้านเดียวที่เปิดอยู่

พวกเขานั่งลงตรงที่นั่งติดหน้าต่าง เจ้าตัวเล็กค่อนข้างตัวเตี้ย มือเอื้อมไม่ถึงโต๊ะ เธอจึงขอให้พนักงานนำเก้าอี้สำหรับเด็กมาให้

“แม่ เหยียนเหยียนกินข้าวเองได้ครับ...”

เจ้าตัวเล็กเอนตัวพิงอ้อมแขนของหนิงหราน ไม่ว่าจะพูดอย่างไรก็ไม่ยอมไปนั่งบนเก้าอี้สำหรับเด็ก

“เจ้าตัวติดแม่จริง ๆ ...”

เธอยิ้มพลางหยิกแก้มเล็ก ๆ ของลู่สือเหยียนเบา ๆ

ไม่อยากนั่งก็ไม่ต้องนั่ง ในเมื่อพาลูกออกมาเที่ยว ก็ปล่อยให้เจ้าตัวเล็กทำตามที่ตัวเองมีความสุขไป

หนิงหรานสั่งซาลาเปาหมูแดงกับโจ๊กผักตามฤดูกาล