กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หิวข้าว
ตอนที่ 494 นี่คือบันทึกส่งท้าย 6
เด็กทั้งห้าคนพาจู้จิ่วเกอไปลุยสวนสนุกกันจนสุดเหวี่ยง
ตั้งแต่รถไฟเหาะยันเรือไวกิ้ง จากล่องแก่งไปจนถึงเครื่องเล่นดิ่งพสุธา เหมือนในพจนานุกรมของเด็กกลุ่มนี้จะไม่มีคำว่ากลัวอยู่เลย
เสียงกรี๊ดของคนอื่นคือตกใจกลัว ส่วนเสียงกรี๊ดของพวกเขามันคือความคึกคักตื่นเต้นล้วนๆ
ตอนเล่นเครื่องเล่นดิ่งพสุธา เยี่ยอันถึงขั้นเกาะราวนิรภัยไว้แล้วพยายามจะลุกขึ้นยืน พลางส่งเสียงเจื้อยแจ้ว
“อาจารย์! อันนี้ยังไม่เร็วเท่าขี่กระบี่เหาะเลย! ไม่เห็นสนุกเลย...”
จู้จิ่วเกอ “...”
เจ้าลงไปนั่งเดี๋ยวนี้เลยนะ!
ในที่สุด หลังจากตระเวนเล่นเครื่องเล่นหวาดเสียวจนครบหมดแล้ว คนกลุ่มนี้ก็มาหยุดอยู่หน้าอาคารปราสาทโบราณที่ดูวังเวงหลังหนึ่ง
บนป้ายตรงทางเข้า มีหัวผีหน้าเขียวเขี้ยวโง้งกำลังหยดสีแดงฉานเหมือนเลือดลงมา ลำโพงเปิดเสียงกรีดร้องโหยหวนกับเสียงหัวเราะชวนขนลุกวนไปซ้ำๆ