กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หิวข้าว
ตอนที่ 483 ขอดัษก็แล้วกัน พอใจยัง
พองานเลิกรา ความคึกคักจางหาย จู้จิ่วเกอก็นั่งยองๆ แทะกระดูกไก่อยู่ตรงซอกมุม คอยคิดคำนวณว่าจิ่วโยวทิ้งเรื่องวุ่นวายอะไรไว้ให้สางอีกบ้าง
แม้จะจัดระเบียบใหม่เรียบร้อยแล้ว แต่งานเก็บกวาดตามหลังยังเหลือกองพะเนิน
หลินชิงอินพาพวกศิษย์ตงโจวกับพวกของลี่หยุนโจวเดินทางกลับไปเองโดยไม่ต้องให้ใครบอก
มีเพียงเจ้าเด็กไม่กี่คนที่หน้าหนาเกาะขากอดแข้งจู้จิ่วเกอไม่ยอมไปไหน สุดท้ายเลยได้อยู่ต่ออย่างไม่ต้องสงสัย
ตอนหยวนชิงหนีจะไป ยังจับมือจู้จิ่วเกอไว้แน่นไม่ยอมปล่อย
“เอาละๆ ข้ารับปากแล้วไงว่าจะรีบกลับไปให้ไวที่สุด ตกลงไหม” จู้จิ่วเกอดันตัวนางไปทางบันไดสวรรค์ “ถ้าเจ้ายังมัวโอ้เอ้อยู่ ท่านพ่อของเจ้าที่ตงโจวคงได้รอจนอกแตกตายพอดี”
ลี่หยุนโจวเป็นคนสุดท้ายที่ยอมไป ตัวเขาห้อยถุงเก็บของที่ขูดรีดมาจากหลงหรานไว้พะรุงพะรัง ท่าทางอาลัยอาวรณ์สุดชีวิต