ตอนที่ 427 เจ้าเนี่ยนะซื่อ?

ตอนที่ 427 เจ้าเนี่ยนะซื่อ?

จู้จิ่วเกอนิ่งเงียบไปนานมาก

นานเสียจนหลงหรานเริ่มนึกเสียใจว่าตัวเองพูดเร็วเกินไปหรือเปล่า

จู้จิ่วเกอถึงค่อยๆ เอามือไขว้หลัง เงยหน้าขึ้นแล้วผ่อนลมหายใจยาวเหยียดออกมา

สามปีเลยนะ

พอนางเงยหน้าขึ้นอีกที สีหน้าก็กลับมาเป็นปกติเหมือนเดิม “จริงๆ แล้วมันก็ไม่ได้แย่ขนาดนั้นหรอก...”

มือของหลงหรานที่ยื่นออกไปหมายจะปลอบนางชะงักค้างทันที

จู้จิ่วเกอแบมือออก พลางเริ่มคิดคำนวณอย่างจริงจัง

“เส้นทางบำเพ็ญเซียนไม่มีวันเวลา สามปีมันจะไปสลักสำคัญอะไร เจ้าลองคิดดูสิ สามปีนี้ข้าไม่เพียงประหยัดเงินแต๊ะเอียที่จะให้เจ้าเด็กพวกนั้น แต่ยังไม่ต้องเหนื่อยสั่งสอนพวกมันด้วย ยอดเยี่ยมไปเลย!”

“...”