ตอนที่ 409 กายพิการแต่ใจแกร่ง

ตอนที่ 409 กายพิการแต่ใจแกร่ง

หลงหรานที่แกล้งตายอยู่ได้ยินประโยคนี้ก็ใจกระตุกวาบ

มันจะไม่โล่งได้ยังไงเล่า!

ตอนแรกสุดที่จู้จิ่วเกอฟื้นขึ้นมา พลังกุศลนั่นส่องทีเดียว มารนอกรีตส่วนใหญ่ก็มอดไหม้กลายเป็นเถ้าถ่าน ขี้เถ้าก็อยู่ใต้เท้าที่พวกเขาเหยียบอยู่นี่แหละ คนมันก็ต้องน้อยลงสิ!

อากาศพลันเงียบสงัดลงทันตา

“ช่างมันเถอะ” อ้ายสามโบกมืออย่างไม่ใส่ใจเท่าไร “สงสัยทนโซ่ไท่ซวีดึงวิญญาณไม่ไหว เลยวิญญาณแตกซ่านไปเองละมั้ง ยังไงขอแค่ไม่กี่คนที่เบื้องบนกำชับมาไม่ตายก็พอแล้ว”

“นั่นสิ” คนทางซ้ายพยักหน้าเห็นด้วย

เขาตวัดสายตารังเกียจมองพวกเซียนต้องโทษที่น้ำลายย้อยเหล่านั้นเป็นครั้งสุดท้าย แล้วถ่มน้ำลายลงพื้นคำหนึ่ง

“พวกสวะที่ควรเน่าคาโคลนไปตั้งนานแล้วแท้ๆ”