กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หิวข้าว
ตอนที่ 405 กลายเป็นไปเลย
นักโทษเซียนก้มมองมืออันผอมแห้งของตัวเอง แล้วมองโซ่ไท่ซวีที่พันแน่นตรงข้อมือ มุมปากกระตุกอยู่สองสามที สุดท้ายก็นั่งแปะลงกับพื้น
เขานั่งนิ่งอึ้งอยู่ตรงนั้น อกที่แห้งตอบกระเพื่อมขึ้นลงอย่างแรง เหมือนกำลังซึมซับสติสัมปชัญญะที่จู่ๆ ก็หวนกลับมาหลังผ่านกาลเวลาอันยาวนาน
“ข้า...นี่มัน...”
ไม่กี่อึดใจต่อมา
นักโทษเซียนก็คุกเข่าลงต่อหน้าจู้จิ่วเกอตรงๆ
“ขอบคุณ...เซียนจุนที่ประทานพร ช่วยดึงข้าขึ้นมาจากความเลอะเลือน!” ชายชราส่งเสียงแหบแห้ง แล้วโขกศีรษะลงบนหินสีดำอันเย็นเฉียบอย่างแรง
การคุกเข่าครั้งนี้ทำเอาหลงหรานกับเฟิ่งสือถึงกับยืนอึ้ง
แต่ดวงตาของจู้จิ่วเกอกลับเป็นประกายวาบขึ้นมาทันที
นางจ้องมองแสงสีทองประกายนั้นในฝ่ามือพลางครุ่นคิด