กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หิวข้าว
ตอนที่ 384 เจ้าเป็นอาจารย์ที่ชั่วช้าที่สุดเท่าที่ข้าเคยพบมา
จู้จิ่วเกอมองไปด้วยความตะลึงงัน
นางเห็นลั่วชิงเสวี่ยฟุบคว่ำหน้าลงกับพื้น กระอักเลือดออกมาไม่หยุด
“?”
แกล้งล้มตบทรัพย์เหรอเนี่ย?
อานุภาพของสายฟ้านี้ ไม่มีใครรู้ซึ้งไปกว่านางอีกแล้ว
ถึงอย่างไรนี่ก็คือเคราะห์อัสนีเลื่อนขั้นเหินสู่สวรรค์ขั้นมหายาน หากฟาดลงบนตัวลั่วชิงเสวี่ย แค่สายเดียวก็เอาชีวิตนางได้แล้ว
นางเพิ่งมานึกเอะใจ สายที่เจ็ดที่นางรู้สึกว่าแรงสายฟ้าลดลง ดูเหมือนจะไม่ใช่ภาพลวงตาเสียแล้ว
แต่เป็นเพราะลั่วชิงเสวี่ยดันจับพลัดจับผลูมาช่วยแบ่งรับเคราะห์อัสนีไปส่วนหนึ่งงั้นหรือ?
เพียงเพราะคำสาบานต่อวิถีสวรรค์ในตอนนั้นน่ะนะ?