กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หิวข้าว
ตอนที่ 329 ก็มีแต่นิยายเท่านั้นแหละที่เขียนแบบนี้
พอดึงสติกลับมาได้ จู้จิ่วเกอก็เอนพิงหัวเตียงแล้วยิ้มให้ทั้งสองคน “ลำบากพวกท่านทั้งสองแล้ว”
“ลำบากอะไรกัน คนกันเองไม่ต้องเกรงใจหรอก” ตันหยางจื่อวางถ้วยชาลงบนโต๊ะ “หลักๆ ก็พวกศิษย์ของเจ้านั่นแหละ แต่ละคนนี่ตัวป่วนทั้งนั้น”
“?” จู้จิ่วเกอลูบจมูก “พวกเขาทำไมหรือ”
“ก็ไม่มีอะไร ศิษย์คนโต ศิษย์คนที่สอง กับคนที่สี่น่ะยังพอทน แค่รื้อห้องยาข้าจนเละเทะ แล้วกวาดสมุนไพรชั้นยอดที่ข้าเก็บสะสมมาตั้งหลายปีไปหลอมยาเม็ดกันสดๆ ตรงนั้นแค่นั้นเอง”
จู้จิ่วเกอเลิกคิ้ว อ้อ ที่แท้แบบนี้เรียกยังพอทนสินะ
ดูท่าขีดจำกัดความอดทนของตาแก่นี่จะต่ำเอาเรื่องเลย