ตอนที่ 323 อับอายจนแทบแทรกแผ่นดินหนี

ตอนที่ 323 อับอายจนแทบแทรกแผ่นดินหนี

จู้จิ่วเกอมองไปรอบๆ ในห้องไม่มีใครอยู่เลย

หน้าต่างเปิดแง้มไว้ครึ่งหนึ่ง แสงแดดส่องเข้ามาต้องใบหน้า อบอุ่นจนออกจะร้อนไปด้วยซ้ำ

ข้างหมอนมีถุงเก็บของใบหนึ่งวางอยู่ บนโต๊ะเตี้ยข้างเตียงมียาเม็ดหลายขวด วางห่อด้วยผ้าผืนบางไว้อย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย

ว่ากันตามตรง ตัวนางเองยังไม่รู้เลยว่าหมดสติไปได้ยังไง เจ้าพวกตัวแสบดันพาตัวนางส่งมาถึงตำหนักราชาโอสถได้ทันเวลา ช่างเป็นเสื้อนวมตัวน้อยที่รู้ใจอาจารย์เสียจริง

สายตายังกวาดมองต่อไปข้างหน้า

แล้วนางก็เห็นศิลาบันทึกภาพก้อนนั้นบนโต๊ะ

ศิลาบันทึกภาพวางอยู่อย่างเงียบเชียบ แสงปราณบนผิวหินดับลงไปแล้ว

ตาของจู้จิ่วเกอเบิกกว้างขึ้นทันที