กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หิวข้าว
ตอนที่ 307 ยอมให้เขาเป็นคนโง่ไปตลอดชีวิตดีกว่า
ลานหลังบ้านถูกเด็กเปรตไม่กี่ตัวถล่มจนราบเป็นหน้ากลอง ตอนนี้มีแต่เถ้าถ่านดำเป็นตอตะโก โล่งเตียนไม่มีแม้แต่วัชพืชสักต้น เหมาะแก่การทำงานสำคัญพอดี
“เอาน่องไก่เศษผ้านั่นออกไป” จู้จิ่วเกอยื่นนิ้วชี้ไปอย่างไร้อารมณ์
เยี่ยอันเบะปาก ยัดเศษผ้าที่ชุ่มไปด้วยน้ำลายลงกระเป๋าอย่างแสนเสียดาย
จู้จิ่วเกอควักน่องสัตว์ย่างชิ้นใหญ่เท่ากำปั้นออกมาอีกอัน แล้วยัดใส่อ้อมอกของเยี่ยอัน
“กอดไว้ เจ็บก็กัดอันนี้ ห้ามกัดลิ้นตัวเองเด็ดขาด”
ตาของเยี่ยอันเป็นประกาย สองมือรีบกอดน่องสัตว์ไว้แน่นแล้วพยักหน้าหงึกๆ
“โฮก!”
พอเห็นแบบนั้น จู้จิ่วเกอก็นำผลึกสีแดงชาดออกมาจากตาน้ำทิพย์
นั่นคืออำพันโลหิตที่กักเก็บหนึ่งวิญญาณหนึ่งจิตของเยี่ยอันซึ่งเคยถูกชิงไป