เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หิวข้าว
ตอนที่ 247 ก้าวสู่ขั้นมหายาน
ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานเท่าไร
เสียงฟ้าร้องทึบอึดอัดครางระบายลูกสุดท้ายจางหายไปในร่าง มังกรโลหิตที่เคยพุ่งพล่านอาละวาดในที่สุดก็สงบลง เปลี่ยนเป็นพลังบริสุทธิ์ถึงขีดสุด ไหลรินกลับคืนสู่ตันเถียน
เมฆทัณฑ์สีเลือดที่เคยกดทับฟ้าดินกินวงกว้างนับร้อยลี้เหนือศีรษะ ก็พากันแตกฮือสลายตัวหายวับไปจนหมดเกลี้ยง
มวลเมฆมงคลสีทองอร่ามแผ่คลุมไปทั่วทั้งแผ่นฟ้า
ระลอกคลื่นสีทองแผ่กระจายออกจากร่างของจู้จิ่วเกอเป็นศูนย์กลาง
นางค่อยๆ ลืมตาขึ้น
แค่กวาดสายตามองลงไป ผืนดินแห้งเกรียมไหม้เกรียมเป็นวงกว้างร้อยลี้ก็ถูกพลังปราณของนางพัดผ่าน จนผลิยอดอ่อนสีเขียวขจีแซมขึ้นมาในชั่วพริบตา
ขั้นมหายาน
จู้จิ่วเกอลอยตัวอยู่กลางอากาศ นางก้มลงมองฝ่ามือตัวเอง มันเป็นความรู้สึกที่อัศจรรย์ใจยิ่ง ราวกับว่าแค่คิดสิ่งใด สรรพสิ่งก็พร้อมจะกำเนิดขึ้นมาได้ดั่งใจนึก