ตอนที่ 242 แทบรอไม่ไหวแล้ว

ตอนที่ 242 แทบรอไม่ไหวแล้ว

จู้จิ่วเกอแทบไม่อยากจะนึกเลยว่าเมื่อกี้ตัวเองเพิ่งเจออะไรมา

ลมหนาวพัดกรู ย่านการค้าที่ผู้คนเดินขวักไขว่

ตัวนางที่ไม่มีอะไรติดตัวแม้แต่อย่างเดียว ใส่เสื้อผ้าปุปะขาดวิ่น ยืนแสดงเอาอกรับหินก้อนยักษ์ทุบแตกอยู่ทั้งวัน พอก้มเก็บฆ้องทองเหลืองผุๆ ขึ้นมา ก็ต้องก้มหัวประจบประแจงฝูงชนที่มุงดู ยื่นชามบิ่นๆ หน้าตามอมแมมไปขอเศษเงิน

แต่ผลคือ

ได้มาแค่หมั่นโถวแข็งๆ ที่มีรอยกัดแหว่งไปครึ่งหนึ่ง

จากนั้นนางก็ต้องประคองหมั่นโถวครึ่งลูกนั้น นั่งขดตัวสั่นงันงกอยู่กลางลมหนาวตลอดทั้งคืน

มันคือความรู้สึกไร้เรี่ยวแรง ที่ต่อให้พยายามแค่ไหน ก็ไม่มีทางหาหินปราณได้แม้แต่ก้อนเดียว

คือความน่าเวทนาที่สู้จนสุดชีวิตแล้ว แต่สุดท้ายก็ยังต้องอดตายอยู่ดี