กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หิวข้าว
ตอนที่ 225 วัยชรานี่แหละคือวัยแห่งการบากบั่น
จู้จิ่วเกอดึงเก้าอี้ที่สภาพพอดูได้ตัวหนึ่งมา แล้วนั่งลงอย่างผึ่งผายมาดมั่น
เจ้าปุยขนนั่งยองๆ บนพื้นอย่างว่าง่าย พยายามหดร่างมหึมาของตัวเองให้เป็นก้อนกลม เพื่อให้ดูเหมือนสัตว์ตัวน้อยที่ไร้พิษสง
แม้ว่าสัตว์ตัวนี้จะมีขนาดใหญ่โตราวกับภูเขาลูกย่อมๆ ก็ตาม
จู้จิ่วเกอชี้ไปที่ลูกหมาป่าสีเทาที่นอนแกล้งตายอยู่บนพื้น “ว่ามา เจ้าตัวเล็กนี่เจ้าไปหิ้วมาจากไหน?”
เจ้าปุยขนกะพริบตาอสูรสีทองปริบๆ แล้วหันไปมองอาหลี
“โฮก?” (ท่านหมายถึงเจ้าตัวจิ๋วนี้หรือ?)
จู้จิ่วเกออธิบายอย่างใจเย็น “ใช่แล้ว เจ้าอสูรหมาป่าที่วางท่าหยิ่งยโสเหลือล้น ทั้งที่ความจริงยังไม่หย่านมตัวนี้นี่แหละ”
อาหลี “...”
มันดิ้นรนจะลุกขึ้นยืน แต่กลับโดนนิ้วเดียวของเจ้าปุยขนกดไว้เบาๆ จนขยับเขยื้อนไม่ได้เลย