กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หิวข้าว
ตอนที่ 220 ไม่ละอายต่อใจ
นางอยู่ดีมีสุขขนาดนี้ คงต้องกินอิ่มจนว่างจัด หรือไม่ก็ชอบหาเรื่องทรมานตัวเอง ถึงจะยอมไปตามหาลั่วชิงเสวี่ยกลับมาเพื่อช่วยให้สองแม่ลูกได้เจอกัน
ขนาดหมายังไม่ทำเรื่องพรรค์นี้เลย
“งั้นข้าทำเอง!” หยวนเย่ายกมือขึ้น “ข้าช่วยได้นะ ช่วยท่านผู้อาวุโสตามหาเด็กคนนั้น...”
พูดไปยังไม่ทันขาดคำ หกหมื่นก็ลอยมาอุดปากเขาไว้สนิท
หยวนเย่ากลืนน้ำลายเอื๊อก ค่อยๆ ดึงมือขวาที่คิดจะสร้างผลงานกลับมาเงียบๆ
เขาก็ไม่ได้โง่เสียหน่อย
สายตาของไอ้เด็กผู้บำเพ็ญกระบี่หน้าตายคนนั้นบอกชัดเจนว่า
ขืนพูดอีกคำเดียว เจ้าอย่าหวังว่าจะได้เห็นตะวันพรุ่งนี้เลย
เห็นแก่ที่เขาเป็นศิษย์ของท่านผู้อาวุโส หยวนเย่าจึงยอมผนึกปากตัวเองแต่โดยดี