ตอนที่ 190 โยนสมองทิ้งแล้ว ก็ลุยสิ

ตอนที่ 190 โยนสมองทิ้งแล้ว ก็ลุยสิ

จู้จิ่วเกอกอบเมล็ดแตงไว้เต็มกระเป๋าเสื้อ แล้วเดินทอดน่องเหยียบย่างไปบนทางเดินหินเส้นนั้น

ทางสายเล็กคดเคี้ยวทอดลึกเข้าไปในดงไผ่ หมอกจางลงไปบ้าง เผยให้เห็นใบไผ่เขียวชอุ่มสองข้างทางที่มีหยาดน้ำค้างเกาะพราวสั่นไหว

“ไม่เลว เหมาะเอาไว้อยู่ตอนแก่” นางพึมพำกับตัวเอง

ชาติก่อนกับชาตินี้รวมกัน ความปรารถนาสูงสุดของนางคือหาที่อยู่บรรยากาศดีๆ อากาศสดชื่น มีเงินให้ใช้ไม่หมด มีเรื่องสนุกให้ดูไม่สิ้น แต่ละวันนอกจากกิน เที่ยว นอน ก็ไม่ต้องไปสนใจอะไรทั้งนั้น แล้วก็ไม่ต้องไปทำงานเฮงซวยที่กินมื้ออดมื้อนั่นด้วย

อ้อ จริงสิ ที่อยู่ตอนแก่ที่ดีที่สุด ต้องมีเงื่อนไขการรักษาพยาบาลที่ดีพร้อมด้วย

ซึ่งเรื่องพวกนี้ เรือนสุเมรุตอบโจทย์ได้ครบทั้งหมด