ตอนที่ 170 ข้าไม่ได้ผิด

ตอนที่ 170 ข้าไม่ได้ผิด

เยี่ยอันเอียงคอ คิดทบทวนอย่างจริงจังอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นก็ส่ายหน้าอย่างรังเกียจ แล้วพูดกับเสิ่นอี๋เฟิงด้วยน้ำเสียงอ้อแอ้ว่า

“กินม่ายด้าย!”

ใบหน้าเล็กย่นเข้าหากัน แล้วตะโกนเสริมเสียงดังว่า “บูดแล้ว!”

“……”

บริเวณรอบข้างเงียบกริบ

จู้จิ่วเกอกลั้นไม่อยู่จนหลุดขำพรืดออกมา

สุดยอดไปเลย

ใบหน้าของชายชราเปลี่ยนจากเขียวคล้ำเป็นม่วงคล้ำในพริบตา

เสิ่นอี๋เฟิงปรายตามองเขา “ได้ยินหรือยัง ขนาดเป็นอาหารให้ศิษย์น้องสามของข้า เขายังรังเกียจเลย คิดว่าการสืบทอดวิชาของเจ้าก็คงไม่ใช่ของดีอะไร เก็บไว้เล่นคนเดียวเถอะ”