ตอนที่ 160 สู้หมายังไม่ได้เลย

ตอนที่ 160 สู้หมายังไม่ได้เลย

จู้จิ่วเกอสลัดข้อมือไปมา พลางก้มมองตี้อู๋เฉินที่นอนคว่ำหน้าหมดสภาพอยู่บนพื้น แล้วหันกลับมามองก้อนอิฐสีดำในมือตัวเองด้วยความงงงวย

นางแค่ลองดูเฉย ๆ นึกไม่ถึงว่าจะฟาดตี้อู๋เฉินจนสลบเหมือดไปได้จริง ๆ?

ไหนว่าเป็นพระเอกไงเล่า??

หรือจะเป็นเพราะที่นี่ตัดขาดจากโลกภายนอก เลยไม่ถูกวิถีสวรรค์แทรกแซงงั้นหรือ?

แต่ก็ไม่น่าจะใช่สิ

นางก้มมองมือตัวเอง สายตาจับจ้องไปที่ก้อนอิฐก้อนนั้น

สมแล้วที่เป็นของวิเศษที่นางคัดสรรมาอย่างประณีต

สีหน้าของลั่วชิงเสวี่ยเปลี่ยนจากซีดเผือดเป็นเขียวคล้ำ มือที่ถือมีดสั้นค่อย ๆ ลดลงแล้วเก็บกลับไป

นางหันไปมองจู้จิ่วเกอ “ทำไมท่านต้องทำแบบนี้ด้วย อู๋เฉินไม่เคยล่วงเกินท่านเลยสักนิด”