กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หิวข้าว
ตอนที่ 152 สิ่งที่อาจารย์ข้าพูดเป็นความจริงทั้งหมด
ตามมาติดๆ ด้วยเสียงหาวหวอดใหญ่ที่จงใจทำเสียจนดูไม่เนียนเอามากๆ
เยี่ยอันเด้งตัวลุกขึ้นนั่งพรวดพราดจากใต้ผ้าห่ม ยืดแขนบิดขี้เกียจฟอดใหญ่ทั้งที่ยังหลับตาอยู่ ท่าทางเล่นใหญ่เกินเบอร์สุดๆ
จากนั้นถึงค่อยขยี้ตา มองไปทางผู้เป็นอาจารย์ “อาจาย์ฝูฝู... อันอันอรุณสวัสดิ์นะฮะ!”
พอพูดจบ เขาก็เหมือนทำหน้าที่เสร็จไปอย่างหนึ่ง เอามือลูบแขนตัวเองที่โดนศิษย์พี่หญิงหยิกจนเจ็บป้อยๆ แล้วหันกลับไปมองเจียงเหยาที่แอบหรี่ตาขึ้นมาข้างหนึ่งตาละห้อย
สีหน้าเหมือนจะบอกว่า แบบนี้ใช้ได้แล้วใช่ไหม
เจียงเหยา/เสิ่นอี๋เฟิง/เฟิงหลิงซี/จู้จิ่วเกอ “...”
เจ้าเด็กนี่คิดว่าคนอื่นเขาตาบอดกันหมดหรือไงนะ