ตอนที่ 110 ข้าพูดกับเจ้าไม่ถึงสิบคำหรอก

ตอนที่ 110 ข้าพูดกับเจ้าไม่ถึงสิบคำหรอก

ฝานซือเงยหน้าขึ้น ส่งยิ้มโดยไม่พูดอะไร

ไข่พะโล้เกลี้ยงเกลาเนี่ย หมายถึงตนสินะ?

ลี่หยุนโจวเห็นฝานซือเอาแต่ยิ้มมีเลศนัย ไม่ยอมรับมุกตัวเองเลยสักนิด ก็รู้สึกเหมือนชกเข้าใส่ก้อนนุ่น ไม่เห็นสนุกเอาเสียเลย

“เฮ้อ—”

ถอนหายใจยาวขึ้นมาอีกรอบ

จู้จิ่วเกอเอาตะเกียบเคาะขอบชาม คีบกับข้าวสองสามอย่างใส่ลงในชามเขา ขัดเสียงบ่นพึมพำของลี่หยุนโจว

“กินข้าวยังอุดปากเจ้าไม่ได้อีกหรือ”

ลี่หยุนโจวฮึดฮัด สะบัดหน้าหนี แล้วก้มหน้าคุ้ยข้าวในชามอย่างเคียดแค้น ปากยังพึมพำไม่หยุด