ตอนที่ 106 เคารพสมองตัวเองมาก

ตอนที่ 106 เคารพสมองตัวเองมาก

สิ้นเสียงพูด เด็กหนุ่มในชุดผ้าไหมปักดิ้นทองสีดำก็ก้าวเข้ามาด้วยท่าทางโอหังไม่เห็นหัวใคร

จู้จิ่วเกอเห็นคนที่เดินเข้ามาก็กระตุกเปลือกตาทันที

เป็นเจ้าตัวเรียกร้องความสนใจนี่จริงๆ ด้วย

ตอนแรกนางยังนึกว่าตัวเองมองผิดไปเสียอีก

พอจางอี้เห็นผู้มาใหม่ ก็ลืมไปสนิทว่าตัวเองยังแก้ผ้าอยู่ เขาร้องตะโกนออกมาอย่างตื่นเต้น

“นายน้อยลี่! ท่านมาได้อย่างไรกันขอรับ—”

ลี่หยุนโจวกวาดตามองรอบตัว สายตากวาดผ่านไก่ต้มที่แขวนอยู่บนกรอบประตูตั้งนานสองนาน แต่กลับจำไม่ได้สักนิดว่าเป็นใคร

เขาเดาะลิ้นส่ายหน้า ท่ามกลางสายตาเปี่ยมความหวังของจางอี้ แล้วพูดด้วยสีหน้าปวดใจสุดขีด