กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หิวข้าว
ตอนที่ 62 ตระกูลเจียงยินดีบุกน้ำลุยไฟ
พี่ชายงั้นเหรอ
จู้จิ่วเกอก้มหน้าลง ก็เห็นเด็กหญิงตัวน้อยจ้องเงาร่างในกระจกน้ำตาไม่กะพริบ ร่างกายเกร็งแน่นจนแข็งทื่อ
นางเลิกคิ้วขึ้น “เจ้าหนูเหยา ออกไปเจอกันหน่อยไหม”
แววตาของเจียงเหยาเปี่ยมด้วยความหวัง พยักหน้าลงโดยไม่รู้ตัว
จู้จิ่วเกอลงมือว่องไว เพียงสะบัดมือ ร่างของทั้งสามคนก็หายวับไปจากเรือนสุเมรุ แล้วมาโผล่ตรงข้างหลุมยักษ์
เจียงเหยาจ้องมองใบหน้านั้น
หน้าตานี้ซ้อนทับกับเงามืดในความทรงจำส่วนลึกนับฉากไม่ถ้วน ร่างที่เคยแอบเอาขนมอร่อยๆ มาให้ และคอยหยอกล้อให้นางยิ้มหัวเราะ
แต่ก็มีบางอย่างที่ต่างออกไป พี่ชายในความทรงจำมักจะมีแววหม่นหมองเกาะกุมอยู่ตรงหว่างคิ้วเสมอ ทว่าคนที่ยืนอยู่ตรงหน้านี้ ท่าทางดูอ่อนโยน ทว่าในสีหน้ากลับมีความห่างเหินแบบที่นางดูไม่ออกปนอยู่หนึ่งส่วน