ตอนที่ 47 “...แล้วข้าเล่า”

ตอนที่ 47 “...แล้วข้าเล่า”

จู้จิ่วเกอกำลังคิดจะเปลี่ยนที่ไปแอบซุ่ม เสียงใสกังวานและสุขุมสายหนึ่งก็ดังมาจากด้านหลัง

“จู้จิ่วเกอ”

พอจู้จิ่วเกอได้ยินเสียงนี้ ท่าทางก็ชะงักไปชั่วขณะ

ตามจองล้างจองผลาญไม่เลิก

ในหัวนางผุดขึ้นมาแค่คำนี้ นางจูงมือเสิ่นอี๋เฟิงแล้วคิดจะใส่เกียร์หมาเผ่นหนีทันที

เรื่องวุ่นวายที่ร่างเดิมทิ้งไว้ นางไม่อยากตามเก็บกวาดให้แม้แต่น้อย

แต่คนผู้นั้นใช้วิชาตัวเบาได้เร็วเหลือเกิน พริบตาเดียวเงาร่างสีดำขลับก็มายืนขวางอยู่ตรงหน้าพวกเขาแล้ว

ผู้มาใหม่คิ้วตาคมเข้ม ท่าทางสุขุมมั่นคง ในดวงตาสีเทาเข้มคู่นั้นตอนนี้นิ่งลึกอย่างยิ่ง

จู้จิ่วเกอมองเห็นหน้าเขาชัดเจนก็พูดอย่างหงุดหงิดว่า “หมาดีไม่ขวางทาง หลบไป”