เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ภายในมหาสมุทรกว้างใหญ่แห่งเขตโบราณหงเหมิง
ลูกไฟอีกาทองร่วงหล่นลงมา ทำให้น้ำทะเลผืนใหญ่ระเหยกลายเป็นไอ หมอกหนาทึบแผ่ปกคลุม
เมื่อครู่ลู่ยาถูกการโจมตีประจันหน้าจากมหามรรคาทั้งเก้าสาย กายแห่งมรรคาอีกาทองหงเหมิงของเขาเกือบถูกทะลวงจนสิ้น เส้นลมปราณภายในแตกร้าว พลังธรรมในร่างปั่นป่วนอย่างยิ่ง
“เหนื่อยอยู่บ้างแล้ว”
ความเหนื่อยล้าอันมหาศาลพลันถาโถมเข้าสู่หัวใจของลู่ยา
นับตั้งแต่ศึกเผ่าอูกับเผ่าปีศาจ ลู่ยาเดินทางอยู่ในบรรพกาล คอยวางแผนและใช้กลยุทธ์จั้งเหิงป่ายเหออย่างไม่หยุดหย่อน…
หลังย้อนกลับกาลอวกาศมายังหงเหมิง เขาก็ยังคงบำเพ็ญอย่างต่อเนื่อง ไม่กล้าหย่อนยานแม้แต่น้อย
ทั้งกายและใจล้วนเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้าอันมหาศาล…
“ขั้นเจ็ดผัน…กับขั้นแปดผัน ช่องว่างของขอบเขตถึงกับไม่อาจลบเลือนได้จริงหรือ?”
“ตอนนี้ถอยไปก็ดีเหมือนกัน…อย่างน้อยก็ยังมีลำดับมหามรรคาอยู่แถวหน้า”