เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เขตโดยรอบภูเขาเซียนคุนหลุน
ลู่ยาสวมเสื้อคลุมยาวสีดำทอง ใบหน้าประดับด้วยรอยยิ้มบาง ๆ ก่อนจะประสานมือคารวะไท่ชู “สหายเต๋าไท่ชู ขอบคุณที่ออมมือ”
เมื่อการต่อสู้ครั้งใหญ่ยุติลง จิตต่อสู้และระลอกจังหวะแห่งมรรคาที่โอบล้อมภูเขาเซียนคุนหลุนก็ค่อย ๆ สลายหายไป
ไท่ชูมองลู่ยา ดวงตาแฝงด้วยความชื่นชม “สหายเต๋ามีเพียงขอบเขตมหามรรคขั้นหก แต่กลับสามารถเอาชนะอาตมาที่อยู่ขั้นเจ็ดได้ ช่างเป็นพรสวรรค์ล้ำเลิศโดยแท้ ความสามารถสะเทือนอดีตสั่นสะเทือนปัจจุบัน”
“สหายเต๋าชมเกินไปแล้ว”
“ไท่ชูอย่างข้าไม่เคยกล่าวชมผู้ใดโดยง่าย สหายเต๋าติดอยู่ในค่ายกลกระบี่สังหารเซียนหงเหมิงของข้า แต่กลับสามารถจัดวางค่ายกลหมื่นเซียนได้อย่างแยบยล ใช้ค่ายกลควบคุมค่ายกล ความหยั่งรู้เช่นนี้ช่างน่าเลื่อมใสอย่างแท้จริง”