เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ยอดเขาห้าลูกตั้งตระหง่าน ทะเลเมฆเลือนลอย พลังอวิ่นอวิ่นแห่งห้าธาตุไหลเวียนไม่หยุดยั้ง
เด็กหนุ่มสวมอาภรณ์เต๋าเรียบง่าย ใบหน้าฉายแววมุ่งมั่นอย่างยิ่ง เมื่อเห็นผู้บำเพ็ญมาถึง จึงค้อมกายคารวะอย่างนอบน้อม “อู่สิงเหยี่ยน คารวะผู้อาวุโส!”
“เด็กน้อยผู้นี้…คือกายาพิการห้าธาตุที่หาได้ยากยิ่งในมหายุคหงเหมิงนับร้อยล้าน แต่ชาตินี้ไร้วาสนากับมหามรรคา…” ขณะกล่าว ดวงตาของเด็กหนุ่มก็เผยประกายแห่งความหวังออกมา
เด็กหนุ่มอยากไปวิหารห้าธาตุเป็นอย่างยิ่ง แต่ถึงไปแล้วจะมีประโยชน์อันใดเล่า?
กายาพิการร้อยประการแห่งห้าธาตุฝึกฝนพลังธาตุทั้งห้าได้เชื่องช้าอย่างยิ่ง ชาตินี้ไม่มีวาสนาบรรลุขอบเขตมหามรรคา ต่อให้ไปวิหารห้าธาตุ ก็มีแต่จะเพิ่มพูนความอ้างว้างสิ้นหวัง
“กายาพิการร้อยประการแห่งห้าธาตุ? ผู้ใดเป็นคนกำหนด? ในหงเหมิงมีคำกล่าวเช่นนี้ด้วยหรือ?” ลู่ยาถามด้วยรอยยิ้ม
“เป็นสิ่งที่บรรพชนห้าธาตุกำหนดไว้”