กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
สือฮ่าวดิ้นรนคลานตัวออกมาจากกองหินและดินดารา ทรุดตัวลุกขึ้นยืนอย่างโซเซ
"ซี๊!" กายทั้งกายช้ำดำเขียว เอ็นกระดูกขาดสะบั้น ความเจ็บปวดมหาศาลทำให้สือฮ่าวสูดลมหายใจเย็นเข้าไปทั้งคำ
สือฮ่าวจ้องมองผู้บำเพ็ญตรงหน้าอย่างไม่วางตา ดวงตาทั้งสองเปี่ยมด้วยความหวาดระแวง "กว้างใหญ่ไพศาลไร้ขอบเขต หยั่งวัดมิได้"
ลิ่วเอ่อร์สวมชุดผ้าขาวสะอาด ขนทั่วทั้งกายเปล่งประกายทองอร่าม ดวงตาเบิกกว้างราวกับมีชีวิตชีวา ใบหน้าประดับรอยยิ้มอ่อนโยนไร้พิษภัย
"มือหนักไปนิดหรือเบาไปนิดนะ...อาจารย์คงไม่มองออกหรอกนะ?"
"ไม่ได้ ต้องตีให้หนักกว่านี้อีก!"
"วิชาอสูรคุนเผิง!"
"วิชาอสูรซวนหนี!"
"วิชาอสูรมังกรแท้!"
"วิชาอสูรหงส์ชาดบรรพกาล!"