กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“ฮ่า ๆ” ณ ที่ไกลออกไป เทพมารทั้งหลายอย่างผานกู่ หงจวิน หยางเหมย และสือเฉิน ต่างส่ายหน้าแล้วหัวเราะเบา ๆ
เมื่อจุ่นถีเห็นลู่ยากำลังตีบั้นท้ายของฉือเหวิน สีหน้าก็เผยความเข้าใจขึ้นมาอีกครั้ง “ลู่ยา... มีความเป็นไปได้อย่างยิ่งว่าเขาจะมองฉือเหวินเป็นบุตรีที่จากไปแล้ว...”
หนี่ว์วาพยักหน้าเห็นด้วย “ตอนที่ลู่หลิงจากไป นางน่าจะมีอายุราวห้าหกขวบ บัดนี้ผ่านไปแสนปีแล้ว ก็ควรจะมีขนาดพอ ๆ กับฉือเหวินแล้ว”
เมื่อได้ฟังคำพูดของหนี่ว์วา บนใบหน้าของจุ่นถีก็ปรากฏรอยยิ้มลึกลับที่สื่อความหมาย “ฉือเหวิน... อย่างไรก็ไม่ใช่ลู่หลิง ยิ่งไม่ใช่บุตรีเสียหน่อย ใครจะไปรู้ว่าความรักแบบบิดาของเจ้าลู่ยาผู้นี้จะเปลี่ยนรสชาติไปหรือไม่?”
“ซี๊ด!”
“ช่างเป็นถ้อยคำราวกับหมาป่าและพยัคฆ์อันใดเช่นนี้?”