เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“หัวขโมย! โจร! ข้ารู้อยู่แล้ว!” ดวงตากลมโตสีเขียวน้ำของฉือเหวินเป็นประกาย นางตะโกนลั่น
ลู่ยาถือกระบี่ปฐมหงเหมิงไว้ในมือ ปราณกระบี่สูงสุดโหมกระหน่ำเข้าจู่โจมประหนึ่งพายุคลั่งและฝนเทกระหน่ำ ซัดกระแทกร่างของฉือเหวินอย่างเต็มกำลัง
ชั่วพริบตานั้น ฉือเหวินถูกโจมตีจนเจ็บปวด นางวิ่งหนีพลางกระโจนไปมาอย่างอลหม่าน พลางตะโกนเสียงดังว่า “โจร! หัวขโมย!”
ลู่ยาได้รับลายมรรคายุคหงเหมิงมา ย่อมฟังออกว่านางกำลังพูดสิ่งใด สีหน้าของเขาจึงมืดคล้ำลงทันที “ช่างกล้านัก ยังกล้าบอกว่าข้าเป็นโจรอีกหรือ? เช่นนั้นวันนี้ข้าจะเป็นโจรให้เจ้าดูสักครั้ง ท้อวารีเหรินเป็นของข้าแล้ว!”
พลังธรรมขอบเขตกึ่งมหามรรคาของลู่ยายังคงหลั่งไหลเข้าสู่กระบี่ปฐมหงเหมิงอย่างต่อเนื่อง ปลดปล่อยจิตกระบี่ไร้สิ้นสุด ซัดกระหน่ำใส่ร่างของฉือเหวิน
ฉือเหวินไม่หลบหลีกอีกต่อไป แสงสีขาวนวลสายหนึ่งวาบผ่าน จากนั้นนางก็เผยกายมรรคาแต่กำเนิดออกมาโดยตรง