เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
จักรพรรดิลู่ยาใช้กายแท้อีกาทองรับการโจมตีของมหาเทวะอวี่เทียนตรงหน้า ปีกทั้งสองข้างด้านหลังหักสะบั้น ขนทั่วร่างไหม้เกรียม ก่อนร่วงหล่นลงสู่ใต้พิภพบรรพกาลลึกนับร้อยล้านลี้
“หิ่งห้อยจะกล้าแข่งแสงจันทร์หรือ? ก็เป็นเพียงมดปลวกเท่านั้น!” มหาเทวะอวี่เทียนกวาดตามองฟ้าดินบรรพกาลด้วยดวงตาเย็นชา อ่อนแอ ช่างอ่อนแอเหลือเกิน!
หงจวิน สือเฉิน และเทพมารทั้งห้าตนเห็นลู่ยาร่วงลงสู่ใต้พิภพ หัวใจพลันสั่นสะท้านเล็กน้อย “ลู่ยา... เขาพ่ายแพ้แล้ว”
“หรือว่า... ครานี้จะไม่อาจทำสิ่งใดได้จริง ๆ?”
เหล่าอริยะหุนหยวนยืนอยู่ตามสถานที่ต่าง ๆ ในบรรพกาล เมื่อมองเห็นฉากนี้ ร่างกายก็อดสั่นสะท้านไม่ได้ “แข็งแกร่งถึงเพียงจักรพรรดิลู่ยา... ยังพ่ายแพ้แก่เผ่าต่างภพ...”
“ในบรรพกาล ยังมีผู้ใดเป็นคู่ต่อสู้ของเผ่าต่างภพได้อีก?”
“จักรพรรดิลู่ยาพ่ายแพ้แล้ว เทพมารทั้งห้าของหงจวินก็พ่ายแพ้แล้วเช่นกัน”
“หรือว่าวันนี้บรรพกาลจะไม่อาจรอดพ้นมหันตภัยครั้งนี้ได้จริง ๆ?”