เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
สามภพบรรพกาล ลมเพลิงและไฟปฐพีออกอาละวาด ภูเขาแม่น้ำพังทลาย สายน้ำและทะเลไหลย้อนกลับ สิ่งมีชีวิตตกทุกข์ได้ยาก
รอยแยกห้วงสุญญตาปรากฏขึ้นอย่างฉับพลัน ห้วงมิติสั่นสะเทือน ราวกับมาถึงขอบเหวแห่งการพังทลายแล้ว
ระลอกจังหวะแห่งมรรคาที่มีตำหนักผานกู่เป็นศูนย์กลาง ราวกับก้อนหินยักษ์ตกลงในทะเลสาบอันสงบนิ่งยามบ่าย แผ่เป็นวงคลื่นกระเพื่อม พุ่งกระแทกเก้าชั้นฟ้าสิบแผ่นดินแห่งบรรพกาลอย่างต่อเนื่อง!
การศึกใหญ่ดำเนินมาเนิ่นนานเพียงใดแล้วก็ไม่มีผู้ใดรู้
หมู่ดาวแห่งฟ้ารอบจักรวาลมืดสลัวไร้แสง ตะวันจันทราปรากฏอยู่บนฟ้าเดียวกัน ตลอดหลายร้อยล้านปีที่ผ่านมาไม่เคยมีปรากฏการณ์ประหลาดเช่นนี้มาก่อน
ก่อนหน้านี้ การศึกใหญ่ระหว่างหงจวินกับหลัวโหวก็ทำให้บรรพกาลใกล้พังทลายอยู่แล้ว บัดนี้ลู่ยากับหลัวโหวยังคงต่อสู้กันอย่างต่อเนื่อง จึงทำให้บรรพกาลพังทลายลงอย่างสิ้นเชิง…
ตำหนักผานกู่ ส่วนที่ลึกที่สุด
เสียงถอนหายใจอันลึกล้ำเร้นลับและอมตะชั่วกาลดังขึ้นอีกครั้ง “เฮ้อ”