เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
หลังจากอิ๋งเจิ้งเข้าเฝ้าลู่ยาเสร็จแล้ว เขาก็ค่อย ๆ เดินมาหยุดตรงหน้าองค์หญิงหยุนเซียว
“อิ๋งเจิ้ง คารวะเทวีหยุนเซียว” อิ๋งเจิ้งกล่าวพลางยิ้มแย้ม และประสานมือคารวะอย่างนอบน้อม
หยุนเซียวอุ้มหลิงเอ๋อร์ไว้ในอ้อมแขน จ้องมองชายหนุ่มเบื้องหน้าอย่างสงบนิ่ง
ใบหน้าของเขาหล่อเหลา แววตาสุกใสและแน่วแน่ ระหว่างคิ้วและสีหน้ามีท่าทีคล้ายคลึงกับลู่ยาอยู่หลายส่วน
ใบหน้าของหยุนเซียวเผยรอยยิ้มอ่อนโยน ก่อนกล่าวเสียงเบาว่า “เจิ้งเอ๋อร์กลับมาก็ดีแล้ว”
หลิงเอ๋อร์มีรูปลักษณ์ราวเด็กสามขวบ นางอยู่ในอ้อมแขนของหยุนเซียว พลางเบิกดวงตากลมโตสุกใส มองสำรวจพี่ใหญ่ชายคนโตเบื้องหน้า
หลิงเอ๋อร์เพิ่งถือกำเนิดขึ้นมา ทั้งไร้เดียงสา ซุกซน และน่ารัก ที่จริงแล้วนางเป็นเด็กขี้กลัวคนแปลกหน้า นอกจากหยุนเซียวกับลู่ยาแล้ว ก็ไม่ยอมให้ผู้ใดอุ้มทั้งสิ้น
ทว่าขณะนี้ หลิงเอ๋อร์กลับมองพี่ใหญ่ชายคนโตเบื้องหน้า ก่อนจะหัวเราะคิกคักและกางแขนออก ต้องการให้พี่ใหญ่ชายคนโตอุ้ม…
เมื่ออิ๋งเจิ้งเห็นหลิงเอ๋อร์กางแขนเล็ก ๆ ออก เขาก็ยิ้มพลางยื่นมือไปรับนางมาอุ้ม