กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ภายในวังจิ้นหยาง
ซื่อจื่อเพิ่งสระสรงเสร็จ นอนลงเตรียมหลับ ก็ได้ยินเสียงลอยมาแต่ริมข้างหน้าต่าง
ซื่อจื่อได้ยินเสียง จึงรีบวิ่งด้วยเท้าเปล่าจิ๋ว ๆ ย่ำบนพื้นกระดานไม้ คว้าเปิดหน้าต่างออก
เจียงหลิวเอ๋อร์พลิกตัวเข้ามาทางหน้าต่าง
“พี่เจียงหลิว มาทำไมเล่า? ซื่อจื่อจะนอนแล้วต่างหาก” ซื่อจื่อสวมเสื้อผ้าผืนบาง ร่างยังมิเต็มวัยเจริญ แต่รากฐานของความเป็นหญิงงามก็ปรากฏแววแล้ว
“นอนเร็วเช่นนี้ ไม่ถือว่าเร็วไปหน่อยหรือ? นครฉางอันคืนนี้มีเทศกาลโคมไฟ คึกคักนัก ออกไปเที่ยวกันสักหน่อยไหม?”
ซื่อจื่อได้ยินว่าข้างนอกมีเทศกาลโคมไฟ ดวงหน้าก็อดปรากฏแววเฝ้าหวังไม่ได้ ต้องคึกคักแน่นอน