กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เจียงหลิวเอ๋อร์คิดดูครู่หนึ่ง จึงถอดลูกประคำเล่มเล็กออกจากข้อมือ "อันนี้ฝากไว้กับเจ้าก่อน ถ้าข้าไม่กลับมา มันก็เป็นของเจ้าแล้ว"
"ได้เลยค่าา!" ซื่อจื่อกระพริบดวงตากลมโตสุกใส รับลูกประคำเล่มเล็กมา
ลูกประคำน้อยนั้น อุ่นนุ่มนวลเมื่อจับต้อง หาได้เหมือนของที่ทำจากไม้ไม่ กลับเหมือนทำมาจากหยกอุ่นชั้นเลิศเป็นอย่างดี
แม้เรียกกันว่าลูกประคำน้อย แท้จริงชวนให้นึกถึงสร้อยข้อมือมากกว่า สวมใส่บนข้อมือได้พอดีเป๊ะ
ซื่อจื่อสวมลูกประคำบนข้อมือ ด้วยใจยินดีเอิบอิ่ม
"งั้นพรุ่งนี้ข้าจะรอเจ้าที่นี่นะ"
"อือ"
กล่าวจบ เจียงหลิวเอ๋อร์ก็จากไป
ภายในพระราชวัง สามวังหกเรือน มีที่สนุกสนานมากมายเหลือเกิน เจียงหลิวเอ๋อร์ไม่อยากมาเยือนพระราชวังเปล่า ๆ จึงเดินเตลิดเที่ยวไปทั่วทุกหนแห่ง