เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เจี่ยอิ่นและจุ่นถีฟังถ้อยวาจาของจักรพรรดิเฟิงตู ดวงตาทั้งคู่เบิกกว้าง สีหน้าถึงกับชะงักไปชั่วขณะ "วิถีสวรรค์มีบัญชาให้พุทธศาสนารุ่งเรือง แล้วไปเกี่ยวอะไรกับอุโมงค์?"
"เรื่องนี้... โธ่เว้ย... จะไม่มีคำโต้กลับจริง ๆ หรือ?"
ชั่วขณะหนึ่ง เจี่ยอิ่นและจุ่นถีต่างตัวแข็งค้าง แม้หน้าด้านที่ขัดเกลามาจนหนาเทียบชั้นภูเขาปู้โจวเป็นประจำ ครานี้ก็แท้จริงไม่รู้จะพูดสิ่งใดดีอีกแล้ว
ไม่รู้ว่าผ่านไปนานเพียงใด
เจี่ยอิ่นสูดลมหายใจลึกหนึ่งครั้ง ค่อย ๆ เอ่ยปากว่า "วิถีสวรรค์มีบัญชาให้พุทธศาสนารุ่งเรืองของข้ารุ่งเรือง อุโมงค์จะไม่ให้หน้าสักหน่อยกระนั้นหรือ?"
จุ่นถีตามแนวทางเจี่ยอิ่นกล่าวว่า "ถูกต้อง อุโมงค์ไม่ให้หน้าแก่ชาวดินแดนตะวันตกของข้า จะไม่ให้หน้าแม้แต่วิถีสวรรค์ด้วยหรือ?"
เหนือห้วงเวหาแห่งแดนยมโลก