เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
วังแก้วผลึก
ปรากฏภาพเช่นนี้ขึ้น
ในวันปกติ อ๋าวกว่างนอนอยู่บนบัลลังก์มังกรทุกวัน กระหายก็มีแก่นน้ำแข็งที่ลูกน้องนำมาจากทะเลลึก เมื่อยล้าก็มีภูตหอยมุกอ่อนโยนดุจหยกคอยนวดไหล่ ช่างสบายเสียจนแทบไม่มีอะไรเทียบได้
แต่วันนี้ ราชามังกรยังไม่ทันสวมรองเท้า ก้มตัวต่ำค้อมหลังเดินนำหน้าทั้งนำทางทั้งหันกลับมา เกรงว่าตนจะทำสิ่งใดไม่รอบคอบ แล้วทำให้ผู้ที่อยู่เบื้องหลังพิโรธ
“ซู่!” ยามนั้น ภายในวังแก้วผลึก ทหารกุ้งแม่ทัพปู ยักษ์ และลูกหลานมังกรนับไม่ถ้วนเมื่อเห็นภาพนี้ ต่างอดสูดลมหายใจเย็นเข้าปากไม่ได้
“คนผู้นั้นเป็นใครกัน? ถึงทำให้ราชามังกรก้มตัวค้อมหลังเช่นนี้?”
“คงไม่ใช่ศิษย์มหาศาสนาของอริยะกระมัง?”
“เหลวไหล พวกเราสังกัดสายราชสำนักสวรรค์ หากศิษย์ของอริยะเสด็จมา จะทำให้ราชามังกรเป็นเช่นนี้ได้หรือ?”